Як вызначаецца дата Вялікадня

Сёлета ўрачыстасць Пасхі прыпадае на 8 красавіка. У гэты дзень гучным звонам з усіх касцёлаў свету будзе абвешчана вялікая радасць — Хрыстос Уваскрос!

Часта паўстае пытанне, чаму католікі і праваслаўныя ў нашай краіне звычайна адзначаюць Пасху з вялікай розніцай дзён і толькі раз на нейкі час дата ўрачыстасці супадае.

Справа ў тым, што Вялікдзень — гэта рухомае свята. Яго дата неаднойчы ў гісторыі была тэмай спрэчак. У нашы часы ў заходніх Касцёлах прынята, што Вялікдзень адзначаецца ў нядзелю пасля першай вясенняй поўні месяца. Дата ўрачыстасці Уваскрасення Хрыста залежыць таксама ад даты Укрыжавання, якое, як пішуць Евангелісты, адбылося на тры дні раней — непасрэдна перад яўрэйскай Пасхай, якая адзначалася ў чатырнаццаты дзень месяца Нісан. Аднак праблема заключаецца ў тым, што дата Укрыжавання ў Евангеллі паводле Яна і ў іншых трох адрозніваецца. Таму ўсходнія Касцёлы выказваліся за дату чатырнаццаты Нісан, а заходнія прывязвалі адзначэнне ўрачыстасці Уваскрасення да пятнаццатага дня гэтага месяца.

Адкуль пайшла традыцыя фарбаваць яйкі на Вялікдзень

Сама традыцыя фарбавання яек на Вялікдзень мае надзвычай даўнюю гісторыю. Сам факт фарбавання яек навукоўцы знайшлі ў рукапісе Х ст. Ён паходзіць з Грэцыі Свята-Анастасіеўскага манастыра каля Фесалонік. У дакуменце на пергаменце прыводзіцца малітва на асвячэнне чырвоных яек. Ёсць некалькі паданняў, як хрысціяне пачалі фарбаваць яйкі. Адна з самых старажытных тычыцца Марыі Магдаліны, якая пасля Уваскрасення Хрыста прыйшла да імператара Ціберыя ў Рым і прынесла яму ў падарунак чырвонае яйка. Бо тады да імператара нельга было прыйсці без падарунка. Марыя Магдаліна падала яйка са словамі «Хрыстос Уваскрос!» і пачала распавядаць пра свайго Настаўніка. Больш распаўсюджанае паданне сёння гаворыць, што яйка ў руках Марыі Магдаліны было спачатку белым. Калі яна стала распавядаць пра свайго Настаўніка, Ціберый усклікнуў, што чалавек не можа ўваскрэснуць, як не можа гэтае белае яйка стаць чырвоным. Яйка ў руках жанчыны адразу ж зрабілася чырвоным, а Ціберый пасля прыняў Хрост.

Пальмовая нядзеля і Трыдуум

Пальмовая нядзеля

 

Касцёл, падрыхтаваны саракадзённым велікапосным пакаяннем, у Пальмовую нядзелю пачынае перажываць цэнтральную таямніцу хрысціянскай веры — пасхальную таямніцу смерці і ўваскрасення Езуса Хрыста. У гэты дзень на ўспамін уваходу Хрыста ў Ерузалем для здзяйснення пасхальнай таямніцы адбываецца працэсія або ўрачысты ўваход перад святой Імшою, а таксама асвячаюцца галінкі пальмаў і іншых дрэваў. Гэта могуць быць таксама галінкі аліўкавых дрэваў або, як здаўна прынята ў нас, вярбы (адсюль выводзіцца папулярная назва свята — Вербная нядзеля).

Гэтая традыцыя грунтуецца на евангельскім апісанні месіянскага ўваходу Хрыста: «У той час мноства людзей, якія прыйшлі на свята, калі пачулі, што Езус ідзе ў Ерузалем, узялі пальмовая галінкі і выйшлі Яму насустрач, усклікаючы: Гасанна! Благаслаўлёны той, хто прыходзіць у імя Пана, Валадар Ізраэля!» (пар. Ян 12, 12-13). Пальмовая нядзеля прысвечана асабліваму разважанню пра муку Пана і непасрэдна рыхтуе нас да перажывання яе ў літургічных абрадах Вялікага тыдня. Евангельскае апісанне мукі Езуса Хрыста і Яго смерці на крыжы чытаецца ў гэты дзень на кожнай святой Імшы.

 

Духоўнае ўсынаўленне

КОЖНЫ 3 НАС МОЖА ДАПАМАГЧЫ УРАТАВАЦЬ ЖЫЦЦЁ

НА БЕЛАРУСІ 3 ТРОХ ЗАЧАТЫХ ДЗЯЦЕЙ

ДВАІХ ЗАБІВАЮЦЬ ПРАЗ АБОРТ ЦІ ВАКУУМ

«Народ, які забівае ўласных дзяцей, гэта народ без будучыні»

Ян Павел II

 

 

 

 

 

ДУХОЎНАЕ УСЫНАЎЛЕННЕ ЗАЧАТАГА ДЗІЦЯЦІ

 

ЧЫМ З’ЯЎЛЯЕЦЦА ДУХОЎНАЕ ЎСЫНАЎЛЕННЕ ЗАЧАТАГА ДЗІЦЯЦІ?

• малітвай за абарону зачатага жыцця

• дапамогай для асобаў, якія церпяць па прычыне грэху аборту

Адказы на пытанні, якія часцей за ўсё ўзнікаюць:

1. Што такое Духоўнае ўсынаўленне?

Духоўнае ўсынаўленне — гэта малітва ў інтэнцыі дзіцяці, якому пагражае смерць ва ўлонні маці. Малітва працягваецца дзевяць месяцаў і складаецца з чытання адной ружанцовай таямніцы («Ойча наш»і 10″Вітай, Марыя”), а таксама спецыяльнай малітвы ў інтэнцыі дзіцяці і яго бацькоў. Да малітваў можна далучыць індывідуальна выбраныя добрыя ўчынкі.

2. Якія могуць быць дадатковыя ўчынкі?

Дадатковымі ўчынкамі могуць быць: частая споведзь і Святая Камунія, адарацыя Найсвяцейшага Сакрамэнту, чытанне Святога Пісання, пост, змаганне з дрэннымі звычкамі, дапамога бедным, дадатковыя малітвы такія, як літанія, навэнны, вяночкі. Трэба выбіраць рэальныя ўчынкі, улічваючы індывідуальныя магчымасці іх выканання.

3. Ці можна распачынаць Духоўнае ўсынаўленне без дадатковых учынкаў?

Так. Дадатковыя ўчынкі не з’яўляюцца абавязковымі, хоць адаптуючыя ахвотна іх выконваюць.

4. Як узнікла Духоўнае ўсынаўленне?

Яно з’явілася пасля аб’яўленняў у Фаціме і стала адказам на заклік Маці Божай да ружанцовай малітвы, пакаяння і кампенсацыі за грахі, якія найбольш раняць Яе Беззаганнае Сэрца.

5. Якую карысць прыносіць Духоўнае ўсынаўленне?

Духоўнае ўсынаўленне лечыць глыбокія духоўныя раны, нанесеныя грахом аборту. Яно дазваляе ўсім маці аднавіць веру ў Божую Міласэрнасць і прыносіць спакой у іх сэрцы. Усынаўленне як вельмі канкрэтны, бескарысны і асабісты дар (малітвы, ахвяры і посту), дапамагае (асабліва маладым людзям) фарміраваць характар, змагацца з эгаізмам, знаходзіць радасць адказнага бацькоўства, даючы магчымасць бачыць любоў і сэкс вачыма Бога. Навучаючы сістэматычнай малітве, яно паглыбляе кантакт з Богам; дапамагае адкрываць глыбокі сэнс занядбаных аскетычных практыкаў; можа стаць тым элементам, які адродзіць супольную малітву і любоў у сем’ях.

6. Хто можа духоўна ўсынаўляць?

Кожны. Свецкія, кансэкраваныя асобы, мужчыны, жанчыны, людзі любога ўзросту. Толькі дзеці распачынаюць Духоўнае ўсынаўленне пад апекай бацькоў.

7. Колькі разоў можна духоўна ўсынаўляць дзіця?

Шматразова, пры ўмове, што папярэднія абавязацельствы выкананыя.

8. Ці кожны раз неабходна даваць абяцанні?

Так.

9. Ці можна адаптаваць больш, чым адно дзіця?

Духоўнае ўсынаўленне датычыць толькі аднаго дзіцяці.

10. Ці мы ведаем, якой нацыянальнасці дзіця будзе намі ўсыноўлена?

Не ведаем. Імя дзіцяці ведае толькі Бог.

11.Чаму мы можам быць упэўнены, што Бог выслухае нашую малітву?

Наша ўпэўненасць заснавана на веры ва усемагутнасць Бога і бязмежную Божую Міласэрнасць. Бог ёсць Тым, Хто дае жыццё; Ён жадае, каб кожнае зачае дзіця жыло і было атулена бацькоўскай любоўю.

12. Ці будзе грахом, калі ў які-небудзь дзень адаптуючы забудзе прачытаць малітву?

Гэта не будзе грахом. Грахом з’яўляецца свядомае і дабравольнае занядбанне складзенага Богу абяцання.

13. Ці трэба перапыняць Духоўнае ўсынаўленне, калі малітва была занядбаная на працягу доўгага часу?

Перапынак на працягу доўгага часу (месяц, два) спыняе Духоўнае ўсынаўленне. У гэтым выпадку трэбa зноў даць абяцанне і імкнуцца ягo стрымаць. У выпадку кароткага перапынку трэба працягваць Духоўнае ўсынаўленне, павялічваючы малітву на колькасць прапушчаных дзён.

14. Ці могуць духоўна ўсынаўляць асобы, які жывуць у несакрамэнтальных саюзах?

Могуць, як таксама і разведзеныя асобы.

15. Ці з’яўляецца сапраўдным Духоўнае ўсынаўленне, распачатае пры дапамозе радыё?

Так.

16. Ці абяцанні Духоўнага усынаўлення павінны быць дадзеныя ва урачыстай форме, выключна ўкасцёле ў прысутнасці святара?

Рэкамендуецца, каб абяцанні былі дадзены ўрачыста, хоць можна іх даць таксама і прыватна.

17. Ці могуць духоўна ўсынаўляць асобы, якія не ўдзельнічалі ў падрыхтоўцы — асобы вельмі пажылога ўзросту, хворыя, фізічнымі адхіленнямі?

Так, яны могуць распачаць Духоўнае ўсынаўленне прыватна.

18. Якім чынам можна даць прыватныя абяцанні?

Прачытаць формулу абяцання (лепш за ўсё перад крыжам ці абразом) і з гэтага моманту на працягу чарговых дзевяці месяцаў маліцца адной індывідуальна выбранай таямніцай ружанца, а таксама малітвай ў інтэнцыі дзіцяці і бацькоў. Каб запамятаць, рэкамендуецца запісаць дату распачацця і заканчэння малітвы.

19. Як распаўсюджваць малітву Духоўнага ўсынаўлення?

- знайсці некалькі асобаў, зацікаўленых Духоўным усынаўленнем

- атрымаць згоду ксяндза пробашча на правядзенне абраду складанн абяцанняў у касцёле (пажадана ў свята Найсвяцейшай Марыі Панны)

 

 

ФОРМУЛА АБЯЦАННЯ ДУХОЎНАГА ЎСЫНАЎЛЕННЯ

«Праслаўляю Цябе, Ойча, Пане неба і зямлі, што Ты схаваў гэта ад муцрых і разумных і адіфыў дзецям. Так, Ойча, бо такая была Твая добрая воля».

Найсвяцейшая Панна, Багародзіца Марыя, усе Анёлы і Святыя. Ідучы зажаданнем несці да-памогу ў справе абароны ненароджаных, моцна

пастанаўляю і абяцаю, што з дня…………………….,

у свята (урачыстасць)………………………………..,

у касцёле ……………………………………………………

духоўна ўсынаўляю адно дзіця, імя якога ве-дае толькі Бог, каб на працягу дзевяці месяцаў кожны дзень маліцца аб уратаванні яго жыц-ця, а таксама аб справядлівым і добрым жыцці пасля нараджэння. Гэтымі малітвамі будуць: адна таямніца Ружанца, мае добрыя ўчынкі, малітва, якую прачытаю сёння першы раз.

1. Штодзённая малітва

Пане Езу, праз заступніцтва Марыі, Маці Тваёй, якая нарадзіла Цябе з любоўю, а таксама праз заступніцтва св. Юзафа, чалавека даверу, які апекаваўся Табою пасля народзінаў, прашу Цябе ў інтэнцыі гэтага не-народжанага дзіцяці, якое духоўна хачу ўсынавіць і якое знаходзіцца ў небяспецы аборту. Прашу, дай яго бацькам любоў і адвагу, каб яны не забівалі свайго дзіцяці, а пакінулі яму жыццё, якое Ты сам гэтаму дзіцяці прадвызначыў. Амэн.

2. Таямніца Ружанца

3. Мае добрыя ўчынкі

 

Вялікі Пост: Велікодныя рэкалекцыі, споведзь, канфесіянал

 

Рэкалекцыі (лац. recolligo, -ere — зноў збіраць). Іншая назва — духоўныя практыкаванні. Некалькі дзён, асабліва прысвечаных Богу, падчас якіх удзельнікі рэкалекцый прабываюць у малітве, разважаюць над сваёю вераю, адносінамі з Богам і бліжнімі ды іншымі аспектамі рэлігійнага жыцця. Дапамогаю ў такіх разважаннях з’яўляецца навучанне, якое выкладаецца ў форме лекцый.

Мэта рэкалекцый - паглыбленне ўнутранага кантакту з Богам і аднаўленне духоўнага жыцця. Яны завяршаюцца споведдзю і прыняццем Камуніі. Рэкалекцыі бываюць адкрытыя (для ўсіх ахвотных) і закрытыя (у кляштарах і спецыяльных рэкалекцыйных цэнтрах, калі ўдзельнікі цалкам пакідаюць свае штодзённыя заняткі і ў маўчанні засяроджваюцца над малітваю і разважаннем). У перыяд Адвэнту і Вялікага посту Касцёл заахвочвае ўсіх вернікаў прыняць удзел, прынамсі, у адкрытых рэкалекцыях.

Урачыстасць Звеставання Пана

25 сакавіка Каталіцкі Касцёл адзначае ўрачыстасць Звеставання Пана.

Таямніцу Уцелаўлення Божага Сына Касцёл святкуе як асобную ўрачыстасць за дзевяць месяцаў да Божага Нараджэння. Гэта, канешне ж, умоўная дата, таксама як і дата Божага Нараджэння. Ва Усходніх Цэрквах Дабравешчанне адзначалі ўжо ў V стагоддзі. На Захадзе дзень Уцелаўлення Божага Сына пачалі святкаваць падчас пантыфікату папы Грыгорыя Вялікага ў VІІ стагоддзі.

У падзеі, звязанай з прыходам Хрыста на зямлю, Касцёл бачыць здзяйсненне надзеі Ізраэля. Марыя — гэта ўвасабленне Ерузалема і спадкаемца дадзеных яму абяцанняў, якія спаўняюцца, калі Яна, напоўненая верай, прамаўляе у момант Звеставання словы: «Вось я слуга Пана, няхай мне станецца паводле Яго слова». Дзякуючы Марыі Бог становіцца «Богам з намі» — прадказаным прарокамі Эмануэлем.

Хіба што ніводзін эпізод са Святога Пісання не набыў такой папулярнасці ў мастацтве, як сцэна Звеставання. Шматлікія творцы спрабавалі розным чынам выявіць тое, што святы Лука перадае на пачатку свайго Евангелля: Божы Пасланец Арханёл Габрыэль прыносіць Марыі нечаканую і радасную вестку і атрымлівае Яе згоду на незвычайную місію. Марыя павінна нарадзіць Сына, якому дасць імя Езус, бо Ён збавіць народ свой ад грахоў.

Святы Юзаф. Абраннік Найсвяцейшай Панны Марыі

 

Святы Юзаф

Абраннік Найсвяцейшай Панны Марыі

  

Усе звесткі пра жыццё святога мы знаходзім у Евангеллі паводле Мацвея і паводле Лукі. Нягледзячы на тое, што іх зусім няшмат, менавіта Абраннік найсвяцейшай Панны Марыі з’яўляецца адной з найбольш значных постацяў у хрысціянстве. Па прафесіі ён быў цесляром, жыў і працаваў у Назарэце і быў заручаны з Марыяй.

 

Калі Яна зачала Сына, Юзафу ў сне была аб’яўлена таямніца гэтага Зачацця і даручана місія апекавацца Найсвяцейшай Паннай і Дзіцяткам. Мы бачым Юзафа пры Нараджэнні Збаўцы ў Бэтлеемскай пячоры, падчас Ахвяравання ў святыні, падчас уцёкаў у Егіпет, а таксама ў пілігрымцы ў Ерузалем разам з дванаццацігадовым Езусам і Яго Маці. Гэта апошняя згадка пра святога на старонках Евангелля, з чаго можна зрабіць выснову, што неўзабаве пасля гэтага ён памёр, хоць, магчыма, проста працягваў сціпла жыць дзесь у баку, што было ўласціва яго характару. У наш час вывучэнню асобы і значэння гэтага найсціплейшага са святых у справе адкуплення прысвячаюцца рэгулярныя міжнародныя сімпозіумы. Святы Юзаф быў абвешчаны апекуном Сусветнага Касцёла, а таксама з’яўляецца апекуном паміраючых, нарачоных і працаўнікоў. 1 мая адзначаецца ўспамін св. Юзафа Рамесніка.

 

Успамін: 19 сакавіка

 

Унутранае навяртанне

ВЯЛІКІ ПОСТ

Унутранае навяртанне


 

У Старым Запавеце, калі гаварылася пра навяртанне, то перш за ўсё меліся на ўвазе знешнія ўчынкі; такія як апрананне ў мешкавіну, пасыпанне сябе попелам, суровы пост. І гэта лічылася за норму. А ў Новым Запавеце Езус ставіць націск на тое, што Бог не патрабуе нашых суровых пастоў, пасыпання сябе попелам, плачу і ляманту за грахі, а жадае ад нас навяртанне сэрца, унутранай, духоўнай перамены, бо без гэтага нашыя пакутныя дзеянні не маюць ніякага сэнсу.

Таго, хто робіць гэтыя пакутныя ўчынкі, а не змяняе сваёй душы, Езус называе крывадушнікамі, што горш “грабамі намаляванымі”, якія знешне прыгожыя, а ўнутры напоўненыя брыдоцтвам. Нашае сэрца павінна цалкам навярнуцца да Бога, трэба парваць з грахом, а знешнія ўчынкі павінны быць выражэннем нашага сапраўднага духоўнага жыцця, якія будуць выконвацца не на паказ і на хвалу акружаючых, а дзеля хвалы Божай нашага ўнутранага росту.

Цяпер звернем больш увагі на тыя духоўныя практыкі, да якіх нас заахвочвае Касцёл у час Вялікога Посту. Гэта, можна сказаць, вызванне для кожнага веруючага чалавека. Гэтымі практыкамі з’яўляюцца: пост, малітва, міластыня. Айцы Касцёла з далёкай старажытнасці называюць гэтыя дзеянні, апрача выхаваўчых, экспіяцыйнымі – (перапрашэннем за зробленае зло). Больш падрабязна прыпынімся на кожным з іх.

«Песні Жальбы»

ВЯЛІКІ ПОСТ

«Песні Жальбы»

 

 

У кожную Нядзелю Вялікапостнага перыяду ў касцёлах праводзіцца так званая Пассія, традыцыйнае набажэнства, у аснове якога ляжыць разважанне Таямніцы Мучэнняў і Адкупенчай Смерці нашага Збаўцы. Носіць яно назву: ,,Песні Жальбы”. Гэтае набажэнства называецца Пассіяй, ад лац. слова „passio”, што азначае, наогул, боль, цярпенне, мучэнне.

Асноўваецца яно на спеве гімнаў і песняў, у якіх простымі, але кранальнымі словамі апавядаецца пра асаблівасці і падрабязнасці Мучаніцтва і Смерці Пана нашага Езуса Хрыста. Мае яно на мэце пабудзіць у нас спачуванне да церпячага Хрыста, а таксама да жалю за грахі, якія і ёсць прычынай Яго такіх цяжкіх мучэнняў, а ў выніку—смерці. Сама назва ,,Песні Жальбы” узята ад першых слоў, якімі распачынаецца набажэнства.

,,Песні Жальбы” зарадзіліся ў Польшчы на пераломе XVII i XVIII ст. з духа людовай набожнасці перыяду Барокка. Яго пачаткі і форма маюць сваю сувязь з дзейнасцю Брацтва святога Роха, што было пры варшаўскім касцёле Святога Крыжа. Апрацаванне набажэнства ў сучаснай форме прыпісваецца прамотару брацтва ксяндзу Лаўрэнцію Станіславу Бэніку, які падчас яго ўкладання карыстаўся з лацінскай пассіі, узораў брэвярыя, а таксама польскіх песен з XVI ст. на Вялікі пост. Упершыню тэкст набажэнства быў апублікаваны ў Варшаве ў 1707г. пад назвай ,,Пучок мірры з Гетсеманскага Сада, або жальбы Горкіх Мучэнняў Сына Божага”. Прычынай укладання такога польскага пасійнага набажэнства было тое, што, як сведчаць тагачасныя хронікі, даўнейшыя спевы на лацінскай мове былі непрыступнымі і незразумелымі для простых вернікаў. Польская ,,Пассія” вельмі спадабалася веруючым і ўжо ў другой палове XIX ст. ,,Песні Жальбы” спяваліся па ўсёй Польшчы, і нават сярод эмігруючых палякаў.

Запаведзі Маткі Тэрэзы

Вялікі Пост –

Запаведзі благаслаўлёнай Маці Тэрэзы

 

 

 

 

 

Падчас Вялікага Посту мне хочацца падзяліцца з вамі запаведзямі Маці Тэрэзы. Маці Тэрэза (нарадзілася 26 жніўня 1910 года ў Скоп’е — памерла 5 верасня 1997 года ў Калькуце, сапраўднае імя — Агнэс Гонджа Баяджыў) — каталіцкая Сястра Законная, якая вяла ў Індыі гуманітарную дзейнасць. З’яўляецца заснавальніцай каталіцкага ордэна Міласэрнасці, лаўрэатка Нобелеўскай прэміі міру (1979). З 2003 года аднесена да ліку бласлаўлёных. Я ўпэўнены, што кожны знойдзе ў кожнай запаведзі штосьці для сябе.

Часам жыццё падае нам вельмі каштоўныя ўрокі, якія часам здаюцца нам выпрабаваннем. Мы вельмі часта незадаволеныя навакольным светам і людзьмі. Часам нам цяжка падняцца пасля чарговага упадку. Мы шукаем сэнс жыцця, так і не зразумеўшы, што само жыццё і з’яўляецца сэнсам.

Thanx: Goutu